De bewerkingsnauwkeurigheid van mechanische onderdelen heeft een directe invloed op de prestaties van de apparatuur. Veel voorkomende processen zijn onder meer:
Snijden: draaien, frezen, slijpen, enz., geschikt voor as- en schijfonderdelen met hoge- precisie, met een oppervlakteruwheid die lager is dan Ra0,8 μm.
Gieten en smeden: gebruikt voor complexe-vormdelen (zoals motorblokken) of onderdelen met hoge-sterkte (zoals tandwielassen), met een gietnauwkeurigheid die doorgaans op CT7-CT10-niveau ligt.
Stempelen en vormen: Geschikt voor plaatwerkonderdelen (zoals plaatwerkonderdelen voor auto's), met diktefouten die binnen ± 0,1 mm kunnen worden gecontroleerd.
Speciale bewerking: bewerking met elektrische ontlading, lasersnijden, enz., gebruikt voor moeilijk-te-bewerkbare materialen of ingewikkelde structuren (zoals vormholtes).
Internationale normen (zoals ISO en DIN) en binnenlandse normen (zoals GB en JB) regelen gezamenlijk de productie van componenten. GB/T 307.1-2013 specificeert de testmethode voor het dragen van de middelpuntzoekende kracht, terwijl het ISO 9001-kwaliteitsmanagementsysteem vereist dat bedrijven volledige-procestraceerbaarheid implementeren, van de opslag van grondstoffen tot de levering van het eindproduct. Typische testmethoden zijn onder meer een coördinatenmeetmachine (nauwkeurigheid ± 0,001 mm), niet-destructief onderzoek (zoals ultrasone scheurdetectie) en analyse van de materiaalsamenstelling (zoals spectrometerdetectie van de legeringsverhouding).